சக்கரக்கம்பிகள்

முன் குறிப்பு: 

ஆனந்த விகடன் நடத்திய ”படத்திற்கு கதை எழுதவும்” போட்டிக்கு எழுதிய கதை. படம் கிட்டத்ட்ட கீழே உள்ளது போல இருந்தது.

தெருவிளக்கின் மங்கலான ஒளியில், நிழல் பின்னோடு ஓடிவர, ஓட்டமும் நடையுமாய் வந்தாள் கல்பனா. சைதாப்பேட்டையின் உட்பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த குடிசைப்பகுதிகளில் இருந்து வீசும் நறுமணமான துர்நாற்றம் அவளை சிறிதும் பாதித்ததாக தெரியவில்லை. முகத்தில் வியர்வைத்துளிகள் மெதுவாய் கீழ் நோக்கி வழியத்துவங்கின. சேலை தலைப்பில் அதனை துடைத்தபடி நடையை வேகப்படுத்தினாள். உடுத்தியிருந்த காட்டன் புடவை, வியர்வை ஈரத்தை உறிஞ்சி உடலோடு ஒட்டிக்கொண்டது. பஜார் தெருவினை வந்தடைந்தவளின் பார்வை, இருபுறமும் இருந்த நடைபாதைகளை துழாவியது. ஒரு ஓரத்தில் நாய் ஒன்று படுத்திருக்க, மற்ற நடைபாதை பாதி உடைந்து, மீதியில் குப்பை சுமந்து இருந்தது. தூரத்தில் இருந்த பெட்டிக் கடையில் வெளிச்சம் தெரிய, மறுபடியும் ஓட்டமும் நடையுமாய் தொடர்ந்து கடையை அடைந்தாள்.

“அடடே ! வாம்மா கல்பனா .. என்னம்மா எதாவது வேணுமா ? சீக்கிரம் சொல்லு கடைய மூடணும் ..”
“இல்லங்க .. நான் அவரை தேடி இங்க வந்தேன்.. “
“யாரு பாண்டியனா ? ” புருவம் சுருக்கி யோசித்தவர் ” மத்தியானம் பார்த்தேன்னு நினைக்கிறேன்.. ஏம்மா இன்னும் வீட்டுக்கு வரலை ? “
“இல்லங்க .. அதுக்கப்புறம் நீங்க பாக்கலையா ? “
“இல்லம்மா.. நீ வேணும்னா மார்கெட்டுக்கு அந்தப்பக்கம் போய் பாரு .. ஒருவேளை அங்க இருக்கலாம்..”
“சரிங்க .. ” என்றபடி தொடர்ந்தாள்.

“ஏய் உன்னத்தான் .. என்ன பண்ற அங்க ? “
“இதோ வந்துட்டேன்.. “  சோற்று பாத்திரத்தை களைந்தபடி  வந்தாள் கல்பனா.
“என்ன வேணும் ?”
“எனக்கு ஒரு அம்பது ரூபா வேணும் ..”
“எதுக்கு இப்போ அவ்வளவு காசு ? “
“கேள்வி எல்லாம் கேக்காத .. குடுன்னா குடு ..”
“ராத்திரிக்கு ஊத்திக்க தானே .. மாட்டேன்.. இத  வேற செலவுக்கு … “
“என்னடி பெரிய செலவு.. நான் சம்பாரிச்சு கொண்டாரும் போது  உன்னாண்ட இந்த மாதிரி கையேந்திட்டா இருந்தேன்..ராஜா மாதிரி இருந்தேண்டி.. பாழாப்போன லாரி என் கால்ல ஏரலைன்னா இன்னிக்கு உன்னாண்ட கையேந்த வேணாம்.. எல்லாம் என் நேரண்டி..”
“இப்ப என்ன சொல்லிட்டேன்னு சத்தம் போடற ? அம்பது ரூபா நெஜம்மா வேற செலவுக்கு வேணும்யா .. “
“அப்டியா ? அப்டி என்ன செலவு மகராணிக்கு ? தெனம் நீ வேலைக்கு போவற்துக்கு முன்னால சீவி சிங்காரிக்கற்து நான் பாக்கலைன்னு நெனைக்கிறியா ? புருஷன் கால் அவுட்.. இனிமே ப்ரயோசனப்பட மாட்டான்னு நெனச்சிட்டியா ? ” என்றவன், அவள் அனல் பார்வை அவன் மேல் திரும்ப, வேறு திசையில் வெறிக்கத் துவங்கினான். அவள் இன்னும் அவனை வெறிப்பதை நிறுத்தவில்லை. உணர்ந்தவனாய், “இப்போ கடைசியா இன்னா சொல்ற ? முடியுமா முடியாதா ? ..” என்றவனுக்கு பதில் ஏதும் வராமல் போக திரும்பிப் பார்த்தான்.
கல்பனா அடுப்பில் பாத்திரத்தை வைத்துவிட்டு, அடுப்பை மூட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
“ஏய் என்னாடி நான் கேட்டுகினே இருக்கேன் .. நீ பாட்டுக்கு உன் வேலைய பாத்துனுக்கிற ?  முடியுமா , முடியாதா ? “
“முடியாது” தெளிவாய் பதில வந்தது.
கையில் கிடைத்த பாத்திரத்தை எடுத்து வீசி எறிந்தான். பின் கைகளால் வேகமாய் உந்தித்தள்ளி சக்கரம் வைத்த பலகையின் உதவியோடு வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்தான். எதிர்குடிசையில் லோகு இவனை பார்த்ததும் மெதுவாய் எழுந்து வந்தான்.
“என்னப்பா ! ஊட்ல சண்டையா .. சத்தம் கேட்டிச்சி ? “
“என்னிக்கி கேக்கல ? ” என்றவன் “ஒரு பீடி இருந்தா குடேன் .. “
கொஞ்சம் யோசித்து, கட்டிலிருந்து ஒரு பீடியை உருவினான் லோகு. “இந்தா.. “  அவனே பற்றவும் வைக்க, மெதுவாய் புகையை உறிஞ்சி ஆகாயம் நோக்கியபடி புகையை வெளியே விட்டான் பாண்டியன்.
“என்னப்பா , என்ன சொல்து கல்பனா ? ” என்றுவிட்டு உள்ளே பார்த்தான்.
ஏதும் பேச விரும்பாதவனாய் முகம் திருப்பிக்கொள்ள ” நான் கேட்டுந்தான் இருந்தேன். அது சொல்றதும் நியாயந்தானே ? என்ன நா சொல்றது ? “
பாண்டியனுக்கு எரிச்சலாய் வர, “லோகு .. நீ இதெல்லாம் கொஞ்சம் கண்டுக்காம இரேன்..”
“சரி பா.. உனக்கு புடிக்கலைன்னா வாணாம்.. “
கல்பனா வெளியே வர ” என்ன கல்பனா .. நல்லா கீறியா ? ” என்றபடி பான் பராக் கரை தெரிய சிரித்தான் லோகு.
“அங்கயே கேளு.. நல்லா இருக்கனா இல்லையான்னு.. ” என்றபடி நடந்தாள்.
அவள் தெருக்கோடியில் மறையும் வரை பார்த்திருந்தவன், “பாத்தியா லோகு.. வேலை செஞ்சி ஊட்டையும் புருஷனையும் காப்பாத்தராளாம்.. அந்த மெதப்பு.. ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னால எங்க போச்சி இந்த மெதப்பு ? அப்ப நான் துட்டு கொண்டார சொல வாங்கி சொருவிக்க தெரிஞ்சிச்சு. .இப்ப காலு போனதும் நானும் செல்லாக்காசா பூட்டேன்.. இது தான் நேரன்றது.. ” என்றபடி நொந்தவனை பார்த்து ” உடுபா .. ” என்றான் லோகு.
“அக்கா உன் புருஷனுக்கு அடிப்பட்டு நாலு மாசம் ஆவாது இத்தோட ? “
“ம்ம்.. ” என்றாள் கல்பனா.
“ஆமா அது என்ன  செய்து இப்போ ? “
“ஊட்ல தான் இருக்கு.. “
“அப்ப உன் சம்பாத்தியத்த வச்சி தான் பொழப்பு நடக்குதா ? “
“ம்ம்..”
“உக்காந்தபடி ஏதாவது செய்ய சொல்ல வேண்டியது தானே ? “
“அதான் ஏற்கனவே செய்யுதே.. உக்காந்தபடி நல்லா தண்ணி போடற்து.. உக்காந்த வாக்குல சாப்பாடு.. உக்காந்த வாக்குல பீடி .. “
அப்போது தான் கல்பனா சைடில் நின்று கொண்டு தன்னையே வெறித்துக்கொண்டிருந்த மேஸ்திரியை பார்த்தாள். அதை பார்த்த மேஸ்திரி,
“அங்க என்னம்மா கதை அளக்கறீங்க .. வேலைய பாருங்க”  என்றபடி கிட்ட வந்தார்.
“திலகம் .. ரெண்டாவது மாடில கூட மாட ஒத்தாச செய்ய ஒரு ஆள் கொறையுது .. போ” என்று விரட்டாத குறையாய் சொன்னார். அவள் போகும் வரை காத்திருந்துவிட்டு ” என்ன கல்பனா , உன் புருஷனுக்கு எப்படி இருக்கு ? ” என்று விட்டு தேவையில்லாமல் சிரித்தார்.
கல்பனாவுக்கு அவரை பார்க்க எரிச்சலாய் வந்தது. “புருஷனுக்கு ஒடம்பு சரியில்லைன்னு தெரிஞ்சி கேக்கும் போது எதுக்கு சிரிக்கணும் “  என்று நினைத்தவள் .. “இப்ப பரவால்ல .. ” என்றாள்.
“வருமானம் எல்லாம் நீ தான் பாத்துக்கிறியாமே ? “
“ம்ம் ” என்றபடி சிமெண்ட் மணல் கலவையை மிதித்தாள்.
“இந்த ஒரு வருமானத்த வச்சு எப்படி சமாளிக்கற ? கட்டுப்படியாவுதா ? “
“ம்ம்.. “
அவள் ஏதும் பிடி கொடுக்காமல் பேச, அவர் முகத்தில் சிறிது ஏமாற்றம். பின்னர் ஏதோ நினைத்தவராய் “உனக்கு ஏதாச்சும் பணம் கிணம் வேணும்னா சொல்லு கல்பனா .. வேத்து மனுஷனா நினைக்காதே என்ன … ” என்றுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றார்.
கல்பனாவுக்கு தன் நிலையை நினைக்க எரிச்சலாய் வந்தது. வீட்டில் எப்போதும் அடைந்து கிடக்கும் புருஷன். வெளியே புருஷனாகத் துடிக்கும் இப்படியும் சிலர். யோசித்தபடி நின்றவளை திலகம் வந்து உலுக்கினாள்.
“என்னக்கா நின்னபடி தூங்கற ? “
“ஒண்ணும் இல்ல திலகா.. “
“வழக்கம் போல நம்ம மேஸ்திரி தன் வேலைல எறங்கிட்டாரா ? ” என்று கண்ணடித்தவளை “போடி பைத்தியம் .. நிலமை தெரியாம நீ வேற .. ” என்றாள்.
“நான் சும்மா தான் கேக்கறேன் .. நீ எத்தினி நாளைக்கு தான் இப்படி கஷ்டப்படுவ ? உன் புருஷனை ஏதாச்சும் வேலைக்கு போவச் சொல்லுக்கா. “
“அந்தாள் நிலமை உனக்கு தெரியாததில்ல.. இந்த நிலமைல யார் திலகா வேலை குடுப்பா ? “
“போக்கா நீ வேற .. கால் இல்லாத , கண் இல்லாத எத்தன பேரை நம்ம ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல போன் பூத்துலையும், சின்ன சின்ன சாமான் விக்குற இடத்துலேயும் பாக்கல.. எல்லாம் முயற்சி செஞ்சா முடியும் .. நீ தான் சொல்ற விதத்துல எடுத்து சொல்லணும் .”
“என்னத்த எடுத்து சொல்றது.. உனக்கு தெரியாது இந்த மாதிரி நான் முன்னால ஒரு வாட்டி பேசி, வாங்கி கட்டிகிட்டது. நம்ம இங்க நாய் பாடு பட்டு அம்பதோ நூறோ சம்பாரிச்சு கொண்டு போவ, அங்க அந்தாளு குடிச்சுட்டு உழுந்து கிடப்பான்.. உக்காந்த நிலையிலேயே எல்லாத்தையும் நான் செய்யணும் , பின்ன வேலைக்கும் வரணும்.. முன்னல்லாம் ஏதோ வேலைக்கு போவுச்சி அதுனால கொஞ்சம் சுளுவா காசு பாக்க முடிஞ்சுச்சி. இப்ப நான் ஒருத்தி தான்.. ஒண்ணும் இல்லை திலகம்,  வேற ஏதும் வேணாம். இம்புட்டு செய்யறேனேன்னு கொஞ்சம் பரிவு இருக்குதா .. ? ” என்றுவிட்டு வானத்தை பார்த்தாள். விழிகளின் விளிம்பில் நீர் தேக்கம் கொள்ள ஆரம்பித்தது. சுதாரித்து
“என்ன தான் ஆனாலும் என்னிக்காவது எனக்கு விடியும் .. அந்தாளுக்கு ஒறைக்கும்.. அப்படீன்னு ஒரு நம்பிக்கை .. ஓடுற வரைக்கும் ஓடட்டும்.. மத்தது நம்ம கையில இல்ல ” என்றபடி சிமெண்ட் மணல் கலவையை மிதிக்கும் அவளை பரிதாபத்துடன் பார்த்தாள் திலகம்.

“மணி என்னங்க ” என்று எதிரில வந்த ஒருவரிடம் கேட்டாள் கல்பனா.
“ஏழாவுதும்மா .. “
“சரிங்க ” என்று விட்டு நடையை வேகப்படுத்தினாள். அவளுடன் ஈடுகொடுக்க முடியாத திலகா ” என்னக்க அவசரம் “
“மிபுச் தீயசூவபூசூஷ.. இப்ப நான் போயி அந்தாளை சண்டை போட்டாவது புடிச்சி வச்சா தான் குடிக்கப் போகாம தடுக்கலாம்.. அதான்..”
“ஏன்கா.. காலையில தானே இதப்பத்தி நம்ம பேசிகிட்டிருந்தோம்.. அதுவா நினைக்கற வரைக்கும் உன்னால ஏதும் செய்ய முடியாதுக்கா.. “
“போடி பைத்தியம்.. அதுக்காக நம்ம முயற்சி செய்யாம இருந்தா மட்டும் எல்லாம் மாறிடுமா ? ஏதோ முயற்சி செஞ்சி பாக்குறது.. என்னிக்காவது ஒரு நாள் விடியாதா”  என்றபடி போகிறவளை வியப்புடன் பார்த்தாள் திலகம்.
“உன்ன நினைச்சா எனக்கு ஆச்சர்யமா இருக்குக்கா.. சரி நான் வரேன்” என்று இடைப்பட்ட சந்தில் வெளிப்பட்டாள்.
கல்பனாவுக்கு அவள் திலகத்திடம் சொன்னதை நினைக்க உள்ளுக்குள் சிரிப்பு வந்தது. “என்ன நம்பிக்கை ! எட்டு வருஷமா குடும்பம் நடத்துறதுல இது ஒண்ணு தான் மிச்சம் இருக்கு.. சொல்லப் போனா இந்த எட்டும் வருஷமும் இந்த நம்பிக்கைல தான் ஓடிச்சுன்னு சொல்லணும்.. “
ஏதேதோ நினைத்தபடி நடந்தவளை திலகத்தின் குரல் கலைத்தது.
“அக்கா.. நில்லு ” என்றபடி மூச்சிரைக்க ஓடிவந்தாள்.
“என்னடி என்ன விஷயம் ? “
கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கி பின் ” உன் புருஷனை பஜார்ல அடிச்சிட்டாங்களாம்.. “
செய்தியை கேட்டதும் கல்பனாவுக்கு அதிர்ச்சிக்கு பதில் எரிச்சலும் , ஆத்திரமுமே வந்தது. சமாளித்து “எங்கடி .. என்ன ஆச்சு ” என்றாள்.
“நம்ம மூர்த்தி சார் சொன்னார்கா.. அவர் அந்த வழியா வர்றப்போ பாத்திருக்கார்.. என்ன பாத்ததும்  விஷயத்த சொன்னார்.. அது வந்து… ” என்று தயங்கும் அவளை ” என்னடி மென்னு முழுங்குற .. முழுசா சொல்லு .. ” என்றாள்.
“வந்து உன் புருஷன், நம்ம மருது இல்ல .. அதான்கா உன் புருஷன் மாதிரியே கால் இல்லாம இருக்குமே .. படமெல்லாம் வரையுமே.. அது வரைஞ்சு வச்சிருந்த படத்து மேல போட்டிருந்த காச உன் புருஷன் எடுக்க, தகராறாகி .. ” என்று தயங்கி ” உன் புருஷனை மருதுவும் அது கூட ஒண்ணு இருக்குதே அதுவும் சேர்ந்து அடிச்சிருச்சாம்.. இத பாத்த நம்ம மூர்த்தி சார் பயந்து போயி இத என் கிட்ட சொல்லி உன்கிட்ட சொல்ல சொன்னார்.. ” என்றாள்.

கல்பனா பஜாரின் மறுமுனைக்கு வந்திருந்தாள்.
நடைபாதையில் பாண்டியன் விழுந்து கிடப்பது தெரிந்தது. வேகமாய் அவனை நோக்கி ஓடினாள்.”இப்படி நினைவு போற மாதிரியா அடிச்சாங்க ” அவள் வயிற்றில் ஏதோ செய்தது. தரையில் ராமர் படம் இருக்க, அவன் முகத்தை நாய் ஒன்று முகர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஓடிச்சென்று அதை விரட்டினாள். மெதுவாய் அவனை எழுப்பினாள். முகத்தை அருகில் கொண்டு வந்ததும் குப்பென்று சாராய வாடை அடிக்க, அவன் முகத்தை உலுக்கினாள். அவன் மெதுவாய் கண்ணைத் திறந்தான். பின்னர் குழறியபடி “கல்பனா.. அந்த மருது பய வரட்டும் அவன ரெண்டுல ஒண்ணு பாக்காம நான் இங்கருந்து வர மாட்டேன்.. ” என்றபடி தடுமாறினான். எதிரே வந்த சைக்கிள் ரிக்ஷாவை நிறுத்தினாள். ரிக்ஷாக்காரரின் உதவியோடு அவனை அதில் ஏற்றி தானும் ஏறிக்கொண்டாள். அவள் தோளில் சாய்ந்தபடி அவன் “அவன பாத்துட்றேன்.. ” என்று முனகினான்.
“என்னிக்காவது எனக்கு விடியும் .. ” காலையில் அவள் சொன்னது ஏனோ இப்போது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. கண்களில் நீர் தேங்கத் துவங்க வெட்டவெளியை வெறித்தபடி புன்னகைத்தாள்.

10:15 PM.‘பதினைந்து, பதினாறு …. அதோ இருக்கு..ஆனா ஜன்னல் ஓரம் இல்ல. ஓக்கே..சமாளிச்சிடலாம்.. முன் சீட்ல இருக்கிற இந்த வயசான பெரியவரைத்தவிர யாரையும் காணோம். கொஞ்சம் இட நெருக்கடி இல்லாம உக்காரலாம்..மொதல்ல கொஞ்சம் தண்ணி … அப்புறம் தான் மத்தது..’ ‘அப்பாடா.. இப்ப தான் ப்ரெஷ்ஷா இருக்கு.. சரி பேக்கை கீழே சங்கிலியால் கட்டியாச்சு..அப்புறம் இந்த ஃபேனை போட்டுட்டா வீ வில் பீ ஆல் செட்..ஓக்கே … வண்டி புறப்பட இன்னும் பத்து நிமிஷம் இருக்கு..என்ன செய்யலாம் ? ஓ.க்கே.. ஒரு தம் போடலாம்.’ வண்டியை விட்டு கீழே இறங்கியதும், சில்லென வீசிய தென்றலில், சற்றே உற்சாகமானேன். ஒரு வில்ஸை பற்றவைத்தேன். அந்த குளிருக்கு, புகையை நுரையீரல் தாண்டி இழுக்கத்தோன்றியது. சில விநாடிகள் கண்ணை மூடினேன். நெருப்பு சிகரெட்டை முழுவதும் தின்னும் வரை இழுத்திருப்பேன். பாக்கெட்டில் இருந்த போலோவை எடுத்து ஒரு வில்லையை வாயில் போட்டுக்கொண்டேன். வண்டியின் உள்ளே ஏறி, என் இருக்கைக்கு வந்து அமர்ந்தேன். இடப்பக்கத்தில் ஒருவர் தூங்கிய வண்ணம் இருந்தார். அது எப்படி சிலருக்கு வண்டியில் ஏறியவுடன் தூக்கம் வருமோ தெரியவில்லை. வலப்பக்கத்தில் ஜன்னலோர இருக்கை காலியாக இருந்தது. பேக்கில் இருந்து சுஜாதாவின் கனவுத்தொழிற்சாலையை கையில் எடுத்தேன்.பக்கங்களின் நடுவே மடிக்கப்பட்டிருந்த பக்கத்தை தேடி கண்டுபிடித்தேன். “இந்த புக்ஸ்ல எல்லாம் பக்கத்தை மடிச்சு அடையாளம் வெக்கிறவங்களை பாத்தா அவ்வளவு எரிச்சல் வரும் எனக்கு ..” யாரோ என்னிடம் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.தொழிற்சாலைக்குள் நுழையப் போன என்னை ஏனோ அந்த மின்விசிறியின் சத்தம் தடுத்தது. படிப்பதற்கும் அதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று மூளை சொன்னாலும், ஏனோ ஒன்றில் மனம் பதிய மறுக்கும் போது குண்டூசி விழும் சத்தம் கூட பெரியதாய் கேட்கிறது. எத்தனை சத்தம் , இறைச்சலுக்கு மத்தியில் கூட ஒரு பக்தனால் தன் இறைவனிடம் முறையிட முடிகிறது.விட்டால் பறந்து போய்விடத் தயாராய் இருந்த கவனத்தை திசைதிருப்புவது சற்று கடினமான விஷயம் தான்.

மாலை வெய்யில் மலைகளின் பின்னே மறையும் நேரம்.கம்பி வேலியில் கால் வைத்தபடி அந்த அஸ்தமனத்தை வெகுநேரம் வெறிக்கத் தோன்றியது. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை மலைதொடர்கள். காலையில் பசுமை போர்த்தி இருந்தவை, இப்போது கரும்பொன் நிறத்தில் மின்னுகின்றன. மாலை நேரங்களில் பல முறை இந்த இடத்திற்கு வந்து நின்றிருக்கிறேன். அது ஏனோ தனிமையில் கிடைக்கும் ஏகாந்தம் ஒரு சுற்றுலாவிலோ, அல்லது வேறெதிலோ கிடைப்பதில்லை. கடைக்காரன் கடையை மூடுவதற்குமுன் கணக்கு பார்ப்பதுபோல,  மாலை நேரங்களில் இங்கு வந்தால் செய்த செயல்களை நினைத்து பார்க்கத்தோன்றும். கம்பி வேலிக்கும் எதிரே இருக்கும் மலைத்தொடருக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி ஏனோ ஒருவித தனிமையை மனதிற்குள் கொண்டு வரும். இந்த இடம் பல சமயங்களில் பல சிந்தனைகளை தோற்றுவிக்கும். வெற்று இடைவெளிக்கும் எனக்கும் ஏதோ வார்த்தை பரிமாற்றம் நடப்பதாய் மனது உணரும். நாம் சொல்வது அத்தனையும் முழுமையாய் பொறுமையுடன் கேட்கும் ஒரு நண்பனாய் மனது உணரும்.இன்னும் பலப்பல. சில நேரங்களில் “இன்று என்ன பெரிதாகச் சாதித்தாய் ?” என்று கேட்கும். இவை, சோர்வுற்று ஆறுதல் தேடும் மனதின் குழப்பங்களா, இல்லை வித்தியாசம் தேடி அலையும் மனது விரும்பிச் செல்லும் இடமா ? .. தெரியாது. ஆனால் தெரிந்து சில சமயங்களிலும், அறியாமல் சில சமயங்களிலும் கால்கள் என்னை இங்கே கொண்டு வந்துவிடும்.

ஒன்றல்ல இரண்டல்ல, பத்து ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. காலத்தின் மாற்றத்தை என் தளர்ச்சி சொன்னாலும், மனது மட்டும் மாராத ஏக்கத்தோடே இன்றும் அலைகிறது. ஸ்குவாஷ் கோர்ட்டிற்குள் அடிக்கப் பட்ட பந்தாய் எல்லா திசைகளிலும் சென்று திரும்பி வரும். காரணம் மட்டும் விளங்காத ஒன்று.

“என்ன சீனா, ரிஸல்ட் என்ன ஆச்சு ? ” .. பாலா கேட்டான்.
“1073 அவுட் ஆப் 1200″ ..என்றேன். “சூப்பர் மார்க்குடா ! கலக்கு போ! நான் 1003. ஆயிரம் எடுத்ததே பெரிய விஷயம்… நீ கலக்கு”.
அம்மாவின் முகத்தில், நான் ஒரு தடை தாண்டியதில் மகிழ்ச்சி.
“நீ சொன்ன மாதிரி என்டரன்ஸ்க்கு அப்ளை பண்ணிட்டோ ம் மா.. நானும் பாலாவும் சேர்ந்துதான் போகப்போறோம்..”
 பொருட்காட்சியை பார்க்கப் போன ஒரு மனநிலையில் இருவரும் சென்று, எதற்கு இதை எழுதுகிறோம் என்று அப்போது நினைத்ததுண்டு. மூன்று மாதங்கள் கழித்து முடிவுகளும் வந்தது. பாலா ஒரு தனியார் கல்லூரியில் சேர்ந்தான் முதலில். இடம் கிடைக்கவில்லை என்ற வருத்தம் சிறிதும் இருந்ததில்லை எனக்கு. சொல்லப்போனால் ரொம்ப இதமான நாட்கள் அவை. காலையில் மெதுவாக எழுந்து, எல்லோரும் அரக்க பறக்க ஓடுவதை வேடிக்கைப் பார்த்தபடி காபி குடிப்பதில் ஒரு தனி சுகம் இருந்தது. ஏதோ ஜெயித்த மாதிரி ஒரு நினைப்பு.
எனக்கு அப்போது சினிமாவில் ஏதாவது செய்ய ஏதோ ஒரு மோகம். ஆனால் வீட்டில் கேட்பதற்கு ஏதோ பயம்.

கொஞ்ச நாட்களிலேயே அம்மா என்னை ஒரு கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டாள். தினமும் விடியலில் சென்று பின்னிரவில் திரும்பினேன். பல நாட்கள், ஓடும் ரயிலின் ஜன்னல் கம்பியின் வழியே வெளியே வெறித்தபடி ப்ரயாணித்திருக்கிறேன். ஏன் இப்படி தினமும் ஓடுகிறேன் ? எதற்காக இந்த போராட்டம் ? யாரிடம் அங்கீகாரம் தேடுகிறேன் ?
இன்னும் கேள்விகள் ஓராயிரம். வயதுக்கோளாருகளும் சேர்ந்துகொள்ள பல நேரங்களில் யாரும் அற்ற ரயில்வே ப்ளாட்பாரங்களில் தனியே அமர்ந்திருக்கிறேன். பலர் என்னை பார்ப்பதுபோல் ஒரு நினைவு தோன்றும் அப்போது.
“உனக்கு என்ன ஹீரோன்னு நெனப்பா? இது ஒண்ணும் சினிமா இல்லை.. உன்ன பாத்துகிட்டிருக்கவங்க.. யாரும் இல்லை …அவனவன் அவனவ வேலைய பார்த்துக்கிட்டிருகாண்டா .. சும்மா கனவுலகதுல மெதக்காதே..”

கற்பனைகளில் சுகம் கண்ட பல நாட்களில், என்னை பாலா தரைக்குக் கொண்டு வந்தான். வருடங்கள் நான்கு, இப்படியே கழிந்தது. வித்தியாசம் என்னவென்று தெரியவில்லை. ஏதேதொ கற்று கொடுத்ததாய் சொன்னார்கள்.. காசு மட்டும் தண்ணீர் போல செலவாகியது. (அப்போது இவ்வளவு தண்ணீர் பஞ்சம் இல்லை). பட்டம் பெற்று 3 மாதங்கள் ஓடியும், வேலை ஏதும் கிடைக்கவில்லை. எழுதிய நுழைவுத் தேர்வுகளையெல்லாம் ஒன்றுமே தோன்றாமல் எழுதினேன். பெயர் வராதபோது சற்றும் வருத்தம் இல்லை. ஏனென்று தெரியவில்லை. அந்த 6 மாதங்கள் மீண்டும் சுகமான வாழ்க்கை. உண்பதற்கும், உறங்குவதற்கும் மட்டுமே வீடு எனக்கு இடமாகியது. ஆனால் ஏனோ மிகவும் இதமான நாட்கள் அவை.

உச்சந்தலையில் ஐஸ் வைத்தது போல், மழைத்துளி ஒன்று மண்டையிலும், மனக்குளத்திலும் விழுந்து நினைவலைகளை கலைத்தது. இருட்டத் துவங்கி இருந்தது. மங்கி காப்பை தலையில் மாட்டினேன். இந்த இடம் நான் நினைவுகளை அசை போடும் நிலையமாகவே மாறிவிட்டது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. முன்பெல்லாம் அந்த அஸ்தமனத்தை பார்ப்பதற்காகவே இங்கே வரத்தோன்றும். மெதுவாக வீட்டை நோக்கி திரும்ப நடக்க ஆரம்பித்தேன். ஏனோ ஒரு ஏமாற்ற உணர்வு,. முதுகின் பின்னால் நின்று கொண்டு அடக்க முடியாமல் சிரித்துக் காண்டிருப்பது போல தோன்றும். நடந்து கொண்டே வந்ததில், என் வீடு இருந்த தெருவை அடைந்து விட்டிருந்தேன். பக்கத்து வீட்டு மாமி தன் மகனை திட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

வாசல் வரை கேட்டது மாமியின் சப்தம்.

“இத பாரு ரகு, அங்க வந்தேன் பிச்சிடுவேன்.. சொல்லிட்டேன்.. என்ன நினைச்சிக்கிட்டிருக்க நீ ? நாளான்னக்கு எக்ஸாம் வச்சிக்கிட்டு இன்னிக்கு உனக்கு சினிமா கேக்குதா ? மரியாதையா வந்து புஸ்தகத்த எடு ..”
“நான் படிச்சுட்டேன் மா …”
“கிழிச்ச .. அதான் நீ வாங்கற மார்க்கு சொல்லுதே .. ஒவ்வொரு தடவையும் இதத்தான் சொல்ற .. இந்த தடவை நான் விடமாட்டேன் ..”

அவர்களின் வாக்கு வாதம், பெய்யத் துவங்கிய மழையைப் போல வலுக்க ஆரம்பித்ததால்,  ஓட்டமும் நடையுமாய் என் வீட்டிற்குள் சென்றேன்.

தலையைத் துவட்டிக் கொண்டே சன்னலை மூடப்போனேன். எதிர் சன்னலில், கையில் புத்தகத்துடன் சொட்டும் மழைத்துளியை வெறித்தபடி உட்கார்ந்திருந்தான் கார்த்திக்.

“கார்த்திக் ..”

அவன் பார்வை மழைத்துளியின் மேல் குத்திட்டு நின்றது.

“கார்த்திக் ,, ஏய் .. உன்னதான்..”

நினைவு கலைந்து நிமிர்ந்தான். கண்கள் லேசாக பனித்திருந்தது. அதை மறைப்பதற்காக கீழே ஏதோ தேடுவது போல குனிந்தபடி, கைகளால் கண்ணீர் துளிகளைத் துடைத்துக்கொண்டான்.
நிமிர்ந்து “என்ன அங்கிள் , எப்ப வந்தீங்க ? வாக்கிங் முடிச்சாச்சா ?”
“முடிச்சாச்சு.. ஆமா ஏதோ சத்தம் கேட்டதே.. அம்மா திட்டினாங்களா ? “
முதலில் பதில் சொல்ல முடியாமல் தவித்து, பின்னர் “எப்ப திட்டலை ” என்று எனக்கு கேட்கும்படி முணுமுணுத்தான். கோவத்தில் வெறிக்கும் அவனைப் பார்க்க பாவமாக இருந்தது.
“அம்மா சொல்றது நியாயம் தானே பா ?”
“சும்மா இருங்க அங்கிள்..உங்களுக்கு தெரியாது ..”
“இல்லப்பா அம்மா உன் நல்லதுக்கு தான் சொல்றாங்க.. எனக்கு உன் வயசு இருக்கும் போது எங்கம்மாவும் இத மாதிரி தான்..” என்றதை அவன் சுத்தமாய் நம்பவில்லை என்பது அவன் பார்தத பார்வையிலேயே தெரிந்தது.
“நீ பத்தாவது எக்ஸாம் பாஸ் பண்ணினாத்தான் அடுத்த ஸ்டெப்.. “
“அதுக்கு அப்புறம் ..” என்றான். ஏதோ கிண்டல் செய்வது போல தோன்றினாலும் மேலும் தொடர்ந்தேன்.

“அப்புறம் 12த் பாஸ் பண்ணினாத்தான் இன்ஜினியராகவோ இல்ல டாக்டருக்கோ படிக்க வாய்ப்பு இருக்கு..”
“ஆகி என்ன செய்ய அங்கிள் ..”
“ஆகி .. ஆகி ..” லேசாக தடுமாறித்தான் போனேன்.. சமாளித்து ..” கை நிறைய சம்பாதிக்கலாம்.. டீ.வீ, டெக் , கார் எல்லாம் வாங்கலாம். இன்னும் நிறைய ..”
அவன் ஏனோ மவுனம் சாதிக்க, “அந்த சினிமா எங்க போகப் போவுது ? இன்னிக்கு இல்லன்னா நாளைக்கு.. எப்ப வேணும்னாலும் பாத்துக்கலாம்.. எக்ஸாம் அப்படி இல்ல ..”
“நீங்க வேற அங்கிள்.. எக்ஸாம் நாளன்னைக்கு தான்.. அது தவிர நான் ஏற்கனவே 70 பர்சென்ட் படிச்சிட்டேன்.. மிச்சதை நாளைக்கு படிக்க வச்சிருக்கேன்.. எங்கம்மா கத்தறதை கேக்குறவங்களுக்கு நான் ஏதோ படிக்கவே இல்லாத மாதிரி பீல் பண்ணுவாங்க.. ரெண்டாவது , நான் பாக்கப் போறேன்னு சொன்னது இங்க ஒரு தியேட்டர்ல வந்திருக்கிற இங்லீஷ் படத்தை. கேள்வி பட்டிருபீங்க.. ‘ஷின்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட்’ன்னு நாலு ஆஸ்கர் வாங்கி இருக்கு அது..இந்த கலர் பிலிம் ஜெனரேஷன்ல முழுக்க முழுக்க ஒரு ப்ளாக் அந்த் ஒயிட் பிலிம். நாசி சர்வதிகாரத்தை தத்ரூபமா படம் பிடிச்சிருக்காங்களாம். நம்ம ஊர் தியேட்டர் பத்தி தான் உங்களுக்கு தெரியுமே .. இன்னிக்கி தான் கடைசி.. ஒரு வாரம் கூட ஓட்டலை .. இந்த கொடைக்கானல்ல அந்த படம் வீடியோ கடைக்கு வர ரொம்ப நாளாகும்.. அப்படியே வந்தாலும், தியேட்டர்ல பாக்குற எ-பக்ட் வராது.. அதுவும் இந்த படத்துல விஷுவல் எபெக்ட் நல்லா இருக்குன்னு ரிவ்யூல படிச்சேன்..ஆனா அதெல்லாம் இவங்களுக்கு எங்க புரியப் போவுது ? ” என்றபடி மூச்சு வங்கியவனை பார்க்கும் போது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கோலியும் கில்லியும், கிரிகெட்டும் மட்டும் என்ஜாய் பண்ணும் விளையாட்டுப் பிள்ளை என்று நினைத்த எனக்கு, இவன் முதன் முறையாய் இவ்வளவு பேசியது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. இவனுடைய வயதில் இவன் அறிந்திருந்தவற்றில் பாதியை அறிந்திருப்பேனா என்பது சந்கேம். ஆச்சர்யத்தில் வார்த்தைகள் வரவில்லை எனக்கு.

நான் திகைத்து நிற்பதை பார்த்த அவன் ” அங்கிள் , நான் இவ்வளவு விரிவா சினிமா பத்தி பேசினேன்னு எங்கம்மா கிட்ட சொல்லிடாதீங்க.. அப்புறம் வீட்ல எப்பவாவது பாக்க சான்ஸ் கிடைக்கிற படங்களும் இல்லாம போயிடும். அம்மாவுக்கு சினிமான்னாலே பிடிக்காது..”
“அப்ப உனக்கு சினிமான்னா அவ்வளவு பிடிக்குமா ?”
“பிடிக்குமாவா ? ஐ லவ் இட்..எப்ப பாத்தாலும் வர ஸ்டான்டர்ட் லவ் மூவீஸ் மாதிரி இல்லாம ஏதாவது புது தீம்ல மூவீஸ் பாக்க இன்ட்ரெஸ்ட்.”
“அப்போ உனக்கு பிலிம் லைன்ல போக இன்ட்ரெஸ்ட் இருக்கா ?”
“நிறைய இருக்கு.. கொஞ்சம் புக்ஸ் கூட வாங்கி வச்சிருக்கேன்… ஆனா எங்க …எல்லாம் பேச்சோடத்தான்..”
“கார்த்திக் அங்க என்ன கத அளந்துகிட்டிருக்க ? “
“இல்லம்மா .. அங்கிள் கிட்ட டவுட் கேக்கறேன் ” என்றுவிட்டு கண்ணடித்தான்.
அதற்கு மேல் ஏதுவும் பேசத் தோன்றவில்லை. அறிவுரைகள் அவனுக்கு தரவேண்டுமா இல்லை நான் பெற வேண்டுமா என்று குழப்பம் தோன்ற “ஓக்கே பா நான் சமைக்கணும்.. அப்புறம் பாக்கலாம்” என்றுவிட்டு உள்ளே வந்தேன்.

டின்னரை முடித்து, படுக்கையில் விழுந்து வெகு நேரம் ஆகியும் உறக்கம் வரவில்லை. ஏனோ கார்த்திக்கை நினைக்கும் போது என் சிறு வயதை நானே பார்ப்பது போல தோன்றியது.
புத்தகங்களை புரட்டியதில் உடனே உறக்கம் வர எப்போது உறங்கினேன் என்று தெரியும் முன் உறங்கிப் போனேன்.  நீதிமன்ற அறையின் குற்றவாளிக் கூண்டில் நான் நிற்க என் எதிரே கார்த்திக் நின்று கொண்டிருந்தான். என்னைப் பார்த்து “நீங்கள் எல்லோரும் இதுபோலத்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள். கடமையை செய்கிறோம் என்று கூறி, உங்களுக்கு கிடைப்பதை உங்கள் கடமையாக்கிக் கொள்கிறீர்களே ! தினப்படி தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதே நீங்கள் பிறந்ததின் நோக்கமாய் நினைத்து வாழ்கிறீர்கள். அதை தொடர்ந்து செய்பவர்களை, இந்த சமுதாயமும் மதிக்கிறது. ஆனால் இந்த வாழ்க்கை முறையில் என்னை தள்ள உங்களுக்கு அனுமதி இல்லை.செய்ய விரும்பியதை விட்டு ஏதோ ஒன்றை செய்யும்படி என்னை பணிக்க உங்களுக்கு உரிமையில்லை. பசியும், இடமும் ஆட்டி வைக்கும் பொம்மைகளாகி, விரும்பியதை விட்டு, கிடைத்ததை -சய்து, இறுதியில் இறந்தும் போகவா நாம் இங்கே வந்தோம் ? ” கார்த்திக் கைகளை ஆட்டிப் பேசியதில், கனவு கலைந்து திரும்பினேன். பக்கத்தில் இருந்த விளக்கைப் போட்டு, மேஜை மேல் இருந்த காகிதத்தில், அவன் சொன்ன பெயர் மறந்து போயிருந்ததால், எஸ்.லிஸ்ட் என்று எழுதினேன். இதை எங்காவது தேடி வாங்கி வைக்க வேண்டும். “கார்த்திக் ! கோடைக்கால விடுமுறையில் நீ இந்த படத்த பாக்குற .. அதுக்கு நான் காரண்டி..” மனசுக்குள் முணுமுணுத்தபடி, விளக்கை அணைத்து படுக்கையில் சரிந்தேன்.

********